Heavyhell: Witaj Wojtku! Cieszę się że zgodziłeś się na ten wywiad. Zacznijmy od początku historii zespołu. A na początku był Highlander. Co to za twór, na fundamentach którego powstały dwie grupy którym się powiodło – Lost Horizon i Hammerfall? Opowiedz nam o etapie Highlander.

Wojtek Lisicki: Witam! Na samym początku powiem, ze to pierwszy wywiad dla polskiego magazynu od czasu zawieszenia działalności Lost Horizon. Na swój sposób lekko historyczne. Co do Highlander, sorry, ale naprawdę nie mam siły na odgrzewanie kotletów po raz tysięczny. Wkrótce zrobimy szczegółową biografię raz na zawsze na naszej stronie.

H: Czy znasz się z muzykami Hammerfall? Jeśli tak to czy utrzymujecie jakieś kontakty? Co sądzisz o muzyce tej kapeli?

WL: Znamy się, ale kogo obchodzi Hammerfall? Nie utrzymuję żadnych kontaktów. „Cześć, cześć” plus „Jak leci” i na tym koniec.

H: Przed Lost Horizon grałeś również w Luciferion, w którym byłeś gitarzystą i wokalistą. Z Luciferion popełniłeś płytę, “Demonication (The Manifest)”; drugi album “The Apostate” powstał w tym samym roku co “A Flame To The Ground Beneath”. Czy oprócz nagrania dwóch krążków odnieśliście jakieś większe sukcesy?

WL: Jako zespół grający live nie, bo Luciferion istniał zaledwie trzy lata, dawno temu, gdy byliśmy kompletnie zieloni i nikt nie myślał o karierze. Wszak było sporo koncertów z bardzo dobrym responsem i na dużych scenach. Natomiast Luciferion ma swoje bardzo konkretne miejsce u ludzi i to jest na swój sposób sukces. Oprócz dwóch albumów zostało nagranych jeszcze 7 składanek z coverami.
 
H: Jak dużą rolę odegrał Luciferion w Twoim życiu? Był czymś istotnym, czy raczej tylko epizodem?

WL: Dużą. Nadal odgrywa. Słucham „The Apostate” raz na jakiś czas i zawsze z fascynacja, „Demonication” raczej nostalgicznie i bardzo rzadko, to dlatego ze identyfikuję się z „The Apostate”. Historycznie patrząc okres „Demonicaton” i koncertów to były interesujące czasy, pomimo że człowiek wmawiał sobie, że jest wyznawcą i częścią „dark side”, co się tyczyło również przynależności do sceny o adekwatnej wymowie, a co się potem okazało kompletną jedną wielką arcy-brednią. Za to czysto muzycznie jak i mistycznie cały czas dużo dla mnie znaczą takie klimaty. Osobiście kocham tworzyć muzykę w tym stylu i robił bym to o wiele częściej, gdy wiązał się z tym jakaś stabilność ekonomiczna i prosperowanie, nie tylko zwrot kosztów za produkcję w parze z kosmicznym wypaleniem się mentalno-fizycznie. Niestety w tej muzyce tego nie ma, a dla samej pasji to już niestety nie ta naiwność i nie te czasy. Ale jak widać mimo wszystko nie odpuszczam, zaledwie zmieniam strukturę i położenie, czego dowodem jest amerykański Against The Plagues, zespół w którego skład oprócz mnie wchodzi trzech Polaków – Wawrzyn ex. z Damnation (Pol) i Adrian z Forest Of Impaled (US). W tym roku wyszła nasza debiutancka płyta, kolejna wspólna krwawica, która wybitnie polecam wszystkim fanom Luciferion, jak również Lost Horizon, bo mimo ze jest to muzyka bardzo szybka i agresywna, nieodzownym elementem jest melodia, która uzewnętrznia się zarówno we wszystkich solówkach jak i klawiszach. Kontakt znajdziecie na końcu wywiadu.

H: Powoli dochodzimy do czasów Lost Horizon. Skąd wziął się pomysł, żeby po brutalnym death metalu Luciferion zabrać się za granie tak odmiennej muzyki, jaką prezentuje Lost Horizon?

WL: To nie ma nic wspólnego z pomysłem. U podstawy jestem heavy metalowym gitarzysta, wychowanym na metalu/muzyce lat 80’tych i thrashu. Granie melodyjne jest dla mnie kompletnie naturalną rzeczą. Wielbię się w melodii; jest dla mnie najważniejszą rzeczą wśród różnych wartości muzycznych. Dlatego też nawet na brutalnych produkcjach zawsze jest to namacalne w solówkach i klawiszach.

H: Na początku działaliście w trójkę: Ty, Christian i Martin. Później skład uzupełnił Daniel, który jak dla mnie jest jednym z najlepszych wokalistów na świecie, obracajacym się w takiej stylistyce. W jakich okolicznościach Wasze drogi się spotkały?

WL: Pamiętaliśmy Daniela z pewnej imprezy w środku lasu, urodzin naszego dalszego kumpla. Tam oprócz nas (Highlander) grał również zespól coverowy, w którym śpiewał Daniel (jak i Fredryk grał na gitarze). Miał wokal obok którego nie można było przejść obojętnie, dlatego też utknął nam w pamięci. Tyle że te covery nie miały dużo wspólnego z późniejszą muzyką Lost Horizon, ani nawet z samą wokalizą, która w przyszłości miałaby nam być potrzebna, bo Daniel śpiewał wtedy utwory Accept, Crimson Glory, Judasa itp, gdzie używał chropowatego, ostrego wokalu. Mimo wszystko, jak nastała potrzeba o wokalistę, jego osoba od razu została wzięta pod uwagę. Odnaleźliśmy go, po czym wkrótce przyszedł na próbę. Resztę już znacie.
 
H: W 2001 roku światło dzienne ujrzał Wasz debiut, który w większości sam napisałeś. Jakie były wówczas reakcje na ten album? I czy dziś z perspektywy czasu jesteś z niego nadal zadowolony?

WL: Musiałbym być niespełna rozumu gdybym nie był zadowolony. Ta płyta jest moją największą krwawicą i reprezentuje absolutna bezkompromisowość, przełamanie wszystkich granic wytrzymałości i spełnienie pod każdym względem w tej dziedzinie, na tamten czas.

H: W etapie pomiędzy “Awakening The World” i “A Flame To The Ground Beneath” skład Lost Horizon uzupełnili Atilla i Fredrik. Czy ich pojawienie wniosło do zespołu coś nowego, czy po prostu jedynie odgrywali swoje partie?

WL: Wnieść nie wniosło, ale są dobrymi muzykami i robili swoja robotę dobrze live. Ale naturalnie nie należy zapominać, że Fredrik skomponował fenomenalne solówki na „A Flame To The Ground Beneath”, a Attila ma duża wiedzę o sound’ach syntezatorowych.

H: Jedynym kawałkiem nienapisanym przez Ciebie (nie licząc wstawek instrumentalnych) jest „Think Not Forever” z drugiej płyty. Napisał go Martin. Od początku postawiłeś sprawę jasno: Ty zajmujesz się komponowaniem muzyki a reszta zespołu się nie wtraca, czy może po prostu inni nie kwapili się do pisania własnych utworów za wyjątkiem tylko tego jednego?

WL: Nie nie, nigdy nic takiego nie ustanawiałem. To efekt naturalny. Najwięcej się angażowałem i poświęcałem, jak i wykazywałem pasję twórczą, więc to była naturalna kolej rzeczy. Na nowej płycie będzie kolejny utwór Martina, oraz Christiana. W każdym razie konkretne „alfy” utworów.

H: Po wydaniu drugiego albumu stało się coś co zamroziło Wasz zespół aż do chwili obecnej. Lost Horizon pożegnał się z Danielem i Fredrikiem, którzy założyli własny zespół Heed. Przybliż proszę okoliczności tego wydarzenia.

WL: Nie trawiłem Daniela od dłuzszego czasu. To był istny koszmar. Koleś stawiał się okoniem do wszystkiego i miał marginalne zaangażowanie w sprawach zespołowych, podczas gdy ja wypruwałem z siebie flaki i zatracałem w otchłaniach udręki. Fredryk był kolesiem drugo-planowym, ale nikt go do tej roli nie zmusił. Sam się tam usadził. To głównie instrumentalista, a nie „analityk istnienia”. Jego bezjajowość była nie do zniesienia. Opuścił zespól równocześnie z Danielem – w końcu to koledzy od małego i ze wspólnego ex-zespołu. Potem założyli kolejny wspólny zespól Heed.

H: Czy dzisiaj utrzymujesz kontakty z Danielem i Fredrikiem? Jak wyglądają obecnie wasze stosunki?

WL: Nie utrzymujemy żadnych kontaktów, ale nawet jak byli w Lost Horizon to nie utrzymywaliśmy. Oni są z innej bajki. Są tez z innego miasta. Mają również kompletnie inną mentalność i zainteresowania niż reszta zespołu. Natomiast nikt do nikogo nie pawa nienawiścią, czy tym podobnymi odczuciami. Po prostu jest kompletna pustka, bo nie ma jakiejkolwiek płaszczyzny porozumiewawczej. Ale kto wie, może w przyszłości to nie będzie dla nas aż tak ważne. Jeżeli robota jest nienagannie wykonywana, a w zespole nie ma antagonizmu można się znaleźć w takiej strukturze.

H: Co sądzisz o muzyce Heed? Ja słuchając ich wydawnictwa mam wrażenie, że tylko Ty byłeś w stanie wycisnąć z Daniela maksimum możliwości.

WL: Najprawdopodobniej tak jest. Wyciągnąłem z Daniela wszystkie soki podczas nagrań. Był kompletnym workiem po każdej sesji, zresztą jak i cala reszta, nie mówiąc o mnie samym, bo o mało nie skończyłem na „kukułczym”. Do takich produkcji jak w przypadku Lost Horizon potrzebna jest nie-sa-mo-wi-ta moc odśrodkowa, wytrwałość i samokontrola, co w ich przypadku istnieje jedynie w świecie wspomnień. Ale uważam, ze Heed to dobry zespól. Bardzo dobra produkcja, solidny warsztat i nawet niezłe utwory. Moim zdaniem ludzie przesadzają z krytyka, jak czytam niektóre recenzje przelotem. Gdyby nie to, że Daniel i Fredryk grali w Lost Horizon, to postrzegano by Heed o wiele wyżej.

H: W okresie stagnacji Lost Horizon zaangażowałeś się w projekt o nazwie Against The Plagues, grający symfoniczny black/death metal. W muzyce tej odzywają się echa chociażby takiego Dimmu Borgir. Znów mamy więc zwrot o sto osiemdziesiąt stopni jeśli chodzi o stylistykę. Czyżby tęsknota za Luciferion?

WL: Może nie za Luciferion, a za waleniem w bębny i cymbały z prędkościami ponaddźwiękowymi, za szybkimi i skomplikowanymi riffami, za agresją i energią death metalu, jak i mistyką i ambientem „black”u i innymi. Bardzo dużo daje mi granie takiej muzyki. Na promocyjnej trasie Against The Plagues w Stanach ubiegłego roku odczuwałem atmosferę zbliżoną do czasów Luciferion. Moc! Co do Dimmu Borgir, to nie należy nas do nich zbytnio przyrównywać, bo Against The Plagues jest zespołem głównie death metalowym, z inspiracjami długo przed Dimmu Borgir. Natomiast to, że faktycznie klawisze i pewne części niektórych utworów są podobne do tej kapeli jest zgodne z prawdą. Nie należy jednak szufladkować na tej podstawie. Byłem przeciwny od samego początku kolejności utworów na tej edycji płyty, wiedząc ze „Force From Within” jest faktycznie bardzo podobny do Dimmu Borgir i że jest oczywistym,  że ludzie będą się sugerowali. Cale szczęście, że ten pierwszy druk to tylko nakład promocyjny. Aha, Against The Plagues to nie projekt, tylko konkretny zespół, który kosztował nas mnóstwo pracy i zaangażowania

H: Wracając do kwestii Lost Horizon. Ostatnio cos jakby drgnęło i pracujecie nad nowym materiałem. Na jakiej zasadzie będzie to przebiegało? Powiedziałeś sobie: If you think forever, things will never change?

WL: Lost Horizon jest może dla innych nieaktywny, ale dla nas jest jak najbardziej żyjacy. Ten zespól jest wintegrowany w nasze osobowości. Nie ma i nie było dnia żebyśmy o nim nie myśleli od momentu zawieszenia działalności. A teraz po prostu nadszedł najwyższy czas by się znowu wziąć do roboty. Poza tym nastała również odśrodkowa potrzeba u wszystkich nas, jak i to że faktycznie wszyscy mamy teraz znowu czas i energię by się konkretnie zaangażować.

H: Czy macie już na oku nastepcę Daniela? Facet będzie musiał dysponować naprawdę żelaznym gardłem.

WL: Będzie musiał. Żadnych pseudo-wokalistów, czy patentów! Następca musi być kompletnie ekwiwalentny do Daniela. Oczywiście niekoniecznie tyczy się to barwy wokalnej. Skłamałbym mówiąc że mamy jakiegoś upatrzonego następcę, czy nawet opcję, bo nie mamy. Mieliśmy już bardzo konkretne przedbiegi z dwoma zajebistymi wokalami, ale niestety dali arcydupy, gdzie jeden wycofał się pod naciskiem i szantażem swojej kapeli, a drugi trzy razy nie wywiązał się z dostarczenia próbek wokalnych do naszych utworów. Szkoda słów... Ale damy radę! Jak przyjdzie czas na wokale to się konkretnie zajmiemy znalezieniem odpowiedniego wokalisty, chociażby sesyjnego i wszystko będzie po naszej myśli.

H: Ostatnio miałem taka szaloną myśl: Owens w Lost Horizon. W końcu facet jest obecnie bezrobotny. Odbiło mi do reszty, czy tylko trochę? ;-)

WL: Dlaczego odbiło? To jest właśnie rodzaj wokalisty adekwatny do Lost Horizon. Ale to nie takie proste. Po pierwsze w zespole na dzisiaj nie ma zagwarantowanej kasy, a człowiekowi, który grał w zespole absolutnego topu trzeba zaoferować coś konkretnego, tzn. stabilnego. Poza tym nasza procedura pracy jest ARCY specyficzna i odmienna. Potrzebujemy osoby kompletnie kompatybilnej i elastycznej. Nie interesują nas żadni zatwardziali metalowcy z konserwatywnym, czy klasycznym myśleniem w studio.

H: Rozmawiając o kwestii Lost Horizon nie sposób nie wspomnieć o ideologii jaką przekazują Wasze liryki. Między innymi to właśnie tworzy Was niezwykłymi, wyróżnia Was spośród wielu kapel grających standardowy up-tempo power z tekstami traktującymi o smokach i rycerzach. Wasze teksty stanowią istotną część przekazu. Opowiedz proszę co inspiruje Cie do ich pisania, opowiedz o manifeście Lost Horizon do każdego człowieka.

WL: Lost Horizon, jako kompilacja różnorodnych wartości zebranych w jednym zespole, jest na dzień dzisiejszy moim, jak i reszty członków, największym zespołowym, muzycznym, lirycznym, przekazowym i „mentalno-duchowym” spełnieniem. Jest naszą areną, ale zarazem oazą – prywatną i publiczną. Jest dość niesamowitym, że cztery jednostki do tego stopnia podzielają tak dużą część spojrzenia na istnienie, w naturalny nienaciagany sposób. To samo tyczy się najwyraźniej także większej części naszych odbiorców. Najprawdopodobniej powodem tego jest, że Lost Horizon porusza tematy penetrujące dogłębnie naturę człowieka i świata, w którym przyszło nam żyć. Tematy trafiające wszystkich z powodów czysto naturalnych. Porusza także kwestie traktujące o otaczających nas systemach i strukturach manipulacji, wyzyskiwania, uciemiężenia i niszczenia. Jednak pomiędzy słowami i muzyką, niczym fluid energii, zawsze rozprzestrzeniają się nadzieja, przeplatając się z czystą mocą i cząstkami nieujarzmionej woli.

H: Przejdźmy do luźniejszych pytań. Opowiedz o swoich początkach jako gitarzysta. Czy miętosiłeś gryf już jako mały smyk, czy może zaczynałeś nieco później, jako nastolatek, który wie co to metal i wie czego chce. Co Cię zainspirowało żeby chwycić za wiosło?

WL: Początek słuchania metalu zainicjowany był chęcią bycia równie cool i na czasie w szkole co starsi kolesie, jak i kilku rówieśników, którzy już jakiś czas temu weszli na ścieżkę, najprawdopodobniej z tego samego powodu. To chyba było w siódmej klasie, bo przedtem słuchało się wszystkiego. Moją pierwszą oryginalną kasetą było „Highway To Hell” AC/DC. Pamiętam jak dzisiaj kiedy postawiłem przy łóżku Kasprzaka i zarzuciłem tę płytę. Z głośników wydobył się harmider i zgiełk. Kompletna ściana zakłóceń. To było moje pierwsze odczucie. Zaraz potem były: „Live Evil” Black Sabbath, „Stained Class” Judasa, Van Halen, „Nr2” Zeppelinów, Budgie, Oddział Zamknięty, TSA, Perfekt i kilka innych. Natomiast chwycenie za wiosło, czyli czeską Malwę, spowodowane było już mistyczną atrakcją do instrumentu, która nagle się zrodziła. Oczywiście również zaiskrzona innymi kolesiami ze szkoły. Miałem wtedy 13 albo 14 lat. Gitara była prawie większa ode mnie, ledwo co sięgałem prawa ręka do strun. Mam z nią zdjęcie, ale nawet nie próbuj mnie namawiać, bo to i tak nie przejdzie hehehe. Kiedyś to na pewno sam "opublikuję". Oczywiście to było kompletne piłowanie strun pseudo kostką wycięta z linijki i stukanie w pudło tylko po to żeby obcować z gitarą mimo zero kumania. Rok (lub dwa lata) potem wyjechałem do Szwecji i kompletnie opętał mnie metal, ale to kompletnie. Już po roku kupiłem prawdziwą gitarę elektryczną, za własne odłożone pieniądze. To był biały Cort. Jakiś rzęch straszliwy, ale dostałem go tanio od kolegi, z którym potem miałem pierwszy zespół, Tormentor :) Oczywiście od utworu WASP. Jestem oddany muzyce od momentu jak w moim życiu zaistniał metal.

H: Czy dobrze zgaduję, że wyznajesz zasadę iż prawdziwą siłą muzyka nie jest to jak szybko wywija paluszkami po gryfie, ale to jak komponuje? Czy potrafiłbyś grać w zespole, który ograniczałby Cię twórczo, gdzie nie mógłbyś tworzyć własnych kompozycji a jedynie odgrywać patenty stworzone przez kolegów?

WL: Mógłbym. Często o tym myślę, lekko marząc o prostocie takiego bytu. To znaczy, równolegle do zespołów w których gram. Oczywiście zależy co to byłaby za muzyka. Wiadome, że nie grałbym jakiegoś shitu, ale czy proste, czy zaawansowane nie ma znaczenia. Najważniejsze żeby muzyka mi robiła, żebym mógł się w tym znajdywać i utożsamiać (wystarczy nawet że humorystycznie), żeby teksty nie były o kretynizmach, żeby kolesie wiedzieli co robią i żeby nie siali żenady. Osobowość ludzi, z którymi się gra jest bardzo ważna, nawet jak grasz z nimi od czasu do czasu. W końcu to ma być przyjemność. Co do pierwszej części pytania, to dla mnie liczy się TYLKO aranżacja. Czy szybko, czy wolno, dzisiaj nie ma już dla mnie najmniejszego znaczenia. Liczy się balans.

H: Co sprawiło, ze mieszkasz i tworzysz w Szwecji a nie w Polsce?

WL: To, że starszy wyjechał zaraz przed Stanem Wojennym i był zmuszony zostać, a potem w ramach łączenia rodzin przyjechaliśmy zaraz po jego zniesieniu na stałe. Od tamtego czasu siedzę w tej zatraconej dziurze i marnuję życie.

H: Czy masz zamiar przyjechać z którymś ze swoich zespołów do Polski i zagrać kilka koncertów dla swych rodaków?

WL: Zdradzę Ci “tajemnicę” mega paradoksu, którego powodu do końca sam nie rozumiem. Nigdy nie grałem w Polsce! Ani jednego cholernego razu. Jedyne stanie na „scenie”, to na mini-pseudo-koncertach z gościnnie z zespołami kumpli z Sopotu dawno temu. To jest oczywiste, ze chciałbym przyjechać. Jak Lost Horizon się rozkręci to będziemy otwarci na Polskę jak najbardziej. Mam również wielką nadzieję, że w niedalekiej przyszłości będę mógł również zawitać z Against The Plagues w Polsce razem z Wawrzynem i Adrianem.

H: Czy śledzisz polska scenę metalowa? Masz jakichś swoich ulubieńców?

WL: Nie śledzę, ani polskiej, ani jakiejkolwiek innej. Wszystko co do mnie dochodzi to przez przypadek i info od moich młodziaków, dla których jestem nauczycielem muzyki, produkcji i ogólnym mentorem. Osobiście słucham jedynie soundtracków do gier i do filmów, jak i ambientu, chill-outu i cosmic-transu. Z metalu jedynie death i trochę blacku. Heavy metalu nie słucham w ogóle, bo wszystko stare znam na pamięć, a nowe kapele kompletnie mnie nie interesują.

H: Musze o to spytać: czy znasz brazylijską kapelę Hibria? Pytam, bo wielu ludzi uważa, że śpiewa tam wokalista, który byłby godnym nastepcą Daniela. Koniecznie ich posłuchaj :-)

WL: Znam, tzn. wiem że istnieje. Ludzie już kilka razy proponowali nam tego kolesia. Nawet dostał takie zapytanie od pewnej niemieckiej pary, która wzięła na siebie role zbawienników Lost Horizon jakiś rok temu i wysyłali zapytania o wokalistów po całym świecie. Napisał że jest zaangażowany we własny zespół i nie może się udzielić. Nie ma znaczenia, bo oczywiście i tak nic by z tego nie było.

H: Skąd wziął się pomysł na image Lost Horizon? Jesteście fanami Braveheart? ;-)

WL: Hehe, e tam Braveheart. Pomysł nie miał kompletnie nic z tym do czynienia. Tak naprawdę nie potrzebowaliśmy wielu dyskusji by zdecydować się na taki image. To odmienne, wojownicze, agresywne, ilustracyjne, tajemnicze, i oczywiście bardzo true metalowe :)

H: To wszystko z mojej strony, dziękuję za poświęcony czas. Będę z utęsknieniem wyczekiwał na Wasz nowy album. Najlepsze życzenia na przyszłość od załogi Heavyhell! Ostatnie słowo należy do Ciebie!

WL: Dzięki Kamil za wywiad i za rozpowszechnianie imienia Lost Horizon! Dobrze rozgrzać znowu polską gadkę w słowie pisanym. W chwili odpowiadania na ten wywiad nagrana jest cała część instrumentalna pierwszego utworu, oprócz solówek. W następnym tygodniu biorę się za tekst. Jeżeli kwestia wokalisty nie rozwiąże się wkrótce, będziemy nagrywali kolejny utwór, którego aranżacja jest już w 90% gotowa. I tak dalej, aż znajdziemy odpowiedniego wokala. Mamy bardzo przemyślany plan i procedurę i ich będziemy się trzymać. Problem z wokalistą nie będzie nam więcej leżał kłodą pod nogami, jak zresztą nic innego. Przemy do przodu kreując magie. Siła i przeświadczenie są z nami.

www.oncelosthorizon.com

www.againsttheplagues.com

www.luciferion.com